د سرو زرو لښکر

د سرو زرو لښکر ( منګولیایی : Алтан Орд, Altan Ord, Tatar : Алтын Урда, Altın Urda) فارسي اردوی زرین) پښتو د سرو زرو لښکر) یا قیپچاق خگنات چې ځان ته الغ الوس (د لوی دولت لپاره ترکي ) وايي ، د منګولیا د پاچا خان د بریالیتوب د زوی پاچا خان د واکمنۍ یوه برخه وه. جوچي

واصف، تاریخ، لیکوال محمد مهدي اصفهاني، تهران، ابن سینا، ۱۹۵۳؛ قد ختیځې اروپا ډیره برخه، د خوارزم جهيل څخه د نیپر سیند ختیځو غاړو (په عصري اوکراین کې) او له ختیځ څخه تر سویل لویدیز سایبریا پورې پوښلې وه. په جنوب کې، د اردوي زرین پولې تور سمندرګي ، د قفقاز غرونو او ایلخانیت پورې محدودې وې.

دا دولت د اوومې هجري پېړۍ له دوهمې نیمایي څخه د نهمې هجري پېړۍ تر نیمایي پورې دوام وکړ، او بیا په کوچنیو ایالتونو وویشل شو، او بالاخره یې ټول ملکیتونه د روسیې د تزاري حکومت لاس ته ورغلل، او اوس د روسیې د خاورې یوه برخه ده، چې له هغې څخه څو جمهوریتونه راڅرګند شوي دي. د سرو زرو لښکر امپراتورۍ د ترکانو-منګولي دولت و هغه خانان چې د سرو زرو لښکر یې واکمني کوله په پیل کې د شمنیزم پیروان وو، خو وروسته یې اسلام قبول کړ او مسلمانان شول.

د نوم په اړه یې

د ګولډن هارډ ( الټان اوردو ) نوم اصل نامعلوم دی. ځینې پوهان په دې باور دي چې د دې نوم د باتو خان او د قبیلو د راتلونکو واکمنانو خیمې ته اشاره کوي. په منګولیا کې، الټان اوردو د طلایي لښکر ( خیمه یا ماڼۍ ) معنی لري. (منګولیا: Алтан Ордон, الټان اوردون = طلایي ماڼۍ). الټان (طلايي) د مغول امپراتورۍ نښان ته هم اشاره کوي. نورې سرچینې یادونه کوي چې باتو د سرو زرو خیمه درلوده (د هغې بنسټونه د سرو زرو څخه جوړ شوي وو) او طلايي لښکر خپل نوم له هغې څخه واخیست.

التین اردو یو ترکي مرکب دی او په منګولیا کې یې معادل سیر اردو دی، په فارسي کې یې اوردو زرین دی، او په روسي کې یې "زولوتایا اردو" دی. لویدیځ تاریخ پوهان (د اسلام په انسایکلوپیډیا کې هم شامل دي) د دې نوم اساس روسانو ته منسوبوي او دا د دې ایالت د پاچاهانو او خانانو د کمپونو او خرګاه د سینګار له امله ګڼي چې د سرو زرو پاڼو او تختو سره یې درلود. ابن بطوطه، د سلطان ازبک د دربار تشریح کوي، چې د التین اردو یو له لویو خانانو څخه دی، لیکي: چې د جمعې په ورځ به د لمانځه وروسته هغه په یوه ګنبد کې ناست و چې د سرو زرو ګنبد نومیږي، او دا ګنبد د لرګیو څانګو څخه جوړ شوی و چې د سرو زرو پاڼو پوښل شوی و (مخ 332). شاید دا هم وي ځکه چې د دوی خیمې او کمپونه ژیړ وو، کوم چې د منځنۍ آسیا د خلکو سمبول ګڼل کیده. دا هم ممکنه ده چې دوی د خپل عظمت ښودلو لپاره ځان ته دا ډول نوم ورکړی وي، مګر د "سر اردو" اصطلاح ظاهرا د منګولیا څخه راځي او له روسي څخه نه ده ژباړل شوې.

تاریخ

په تاریخ کې د طلايي لښکر د جوچي زوی (د چنګیز مشر زوی) او د هغه د ځای ناستو د باتو د پراخې امپراتورۍ په نوم یادیږي، چې په ختیځ او سویل ختیځ کې د آق اردو سیمو او په جنوب ختیځ کې د کسپین سمندرګي شمالي او شمال لویدیځ څنډو پورې، تریک سیند پورې (چې له لویدیځ څخه ختیځ ته په ګرجستان او قفقاز کې بهیږي او کسپین سمندر ته بهیږي)، تور سمندر ته، او هغو هیوادونو ته چې نن ورځ په لویدیځ کې د ختیځې اروپا په نوم پیژندل کیږي، محدود وو.

د طلايي لښکر د خانانو لخوا اداره کیدونکې سیمې غوره او جامع توضیحات د اتمې او نهمې پیړۍ هجري قمري کال / ۱۴مې او ۱۵مې پیړۍ د عرب لیکوالانو او جغرافیه پوهانو څخه راځي، ځکه چې د طلايي لښکر د خانانو او د مصر د مملوک حکومت ترمنځ خورا نږدې او دوستانه سیاسي او اقتصادي اړیکې شتون درلودې، او د مصري سلطانانو سفیرانو د طلايي لښکر او د هغې د سیمو په اړه جامع او دقیق معلومات ترلاسه کړي وو. دا معلومات د قلشقندي (۴/۴۵۳-۴۶۹) لخوا لنډیز شوي دي. هغه په خپل کتاب "مسالک الابصار" کې د شیخ علاء الدوله بن نعمان الخوارزمي څخه نقل کوي، او د التین-اوردو سیمې سرحدونه، یا په خپلو الفاظو، "خوارزمي او قبچک" په لاندې ډول لیکي: "د دې هیواد اوږدوالی د استانبول بحر (یعنې تور سمندر) څخه تر عریس سیند (په ترکستان کې یو سیند چې له ختیځ څخه لویدیځ ته بهیږي او سر دریا یا سیحون ته بهیږي) پورې د شپږو میاشتو سفر واټن دی، او د بلغار (په ولګا کې) څخه تر باب الحدید (باب العواب یا دربند ) پورې یې پلنوالی شاوخوا څلور میاشتې سفر دی. د دې هیواد ټوله ساحه د خوارزمي د ورات (په سمه توګه: درغان) څخه تر ختیځ څخه تر بشقارد پورې، او له خوارزمي څخه د سر ځمکو پای ته ده، کوم چې د شمالي ځمکو پای دي" (۴/۴۵۲). قلقاشندي د مسالک الابصار څخه دا هم نقلوي چې "د ابن مملوک د پلنوالي پیل د دیر قای (؟) څخه دی، کوم چې د سکندر له ودانیو څخه یو دی او له لرغونو وختونو راهیسې په هغې کې د اوسپنې دروازه وه، د بغرا ځمکې پورې، او اوږدوالی یې د اب عیریس څخه دی، د خطا ځمکې څخه تر استانبول پورې، یعنې قسطنطنیه، او دا اوږدوالی د "کامخ" په نوم ځمکې څخه یو څه ډیر دی چې د روسانو او فارسیانو ترمنځ شریکه ده."

هغه دیر قیو چې ابن نعمان ویلي دي د "دیمیر قاپو" یوه تعدیل شوې او تحریف شوې نسخه ده، چې په ترکي ژبه کې د اوسپنې دروازه یا باب الحدید معنی لري، او معنی یې د دربند یا باب الابواب سره ورته ده. "بغر" د بلغاریه او برغر بله بڼه ده، چې په ولګا کې موقعیت درلود. د کاماخ ځمکه، چې د روسانو او فرانکس لخوا شریکه شوې ده، د کمانیانو ورته ځمکه ده (کاماخ د کمان تحریف دی)، چې لومړی د قبچک میدان ترکانو ته تطبیق شوه، او د باتو لخوا د دوی له ماتې او هنګري او هنګري ته د دوی له الوتنې وروسته، دا د هنګري یوې برخې ته تطبیق شوه. قلقاشندي دا هم وايي: "د حسن رومي، سوداګر مسافر څخه روایت شوی چې د دې هیواد اوږدوالی د باکو ښار څخه چې د باب الحدید په نوم پیژندل کیږي، د خطه (شمالي چین) د ځمکې تر پولو پورې دی، او دا د کاروان لارې له لارې پنځه میاشتې سفر دی، او پلنوالی یې د جیحون څخه تونا (دانوب) ته دی" (۴/۴۵۲-۴۵۳). له هغې وروسته، قلقاشندي د دې پراخې سیمې مختلف هیوادونه په لاندې ډول حسابوي: ۱. خوارزم؛ ۲. د قبچک میدان؛ ۳. د کیسپین ځمکه چې مرکز یې بالنجر دی؛ ۴. کریمیا (د کریمیا ټاپووزمه) چې مرکز یې سولغات دی او د اوکاک، سداق او کافه ښارونه لري؛ ۵. د ازاق ځمکه (ازوف) د کرچ ښارونو سره (کرچ، د تور سمندر او ازوف سمندر ترمنځ د کرچ تنګي کې موقعیت لري)؛ ۶. د سرکاسیان ځمکه؛ ۷. د بلغارانو ځمکه (د ولګا په اوږدو کې)؛ ۸. د اوالوکیانو ځمکه (افلخ یا والاچیا)؛ ۹. د عاص (ع) ځمکه؛ ۱۰. د روس ځمکه.

باتو خان

د سرو زرو لښکرو فتحې، په اروپایي برخه کې، د روسیې سلطنتونه شامل وو، په شمول د کیف، مسکو، ریاضان، چرنیګوف، سوزدال، سمولینسک، ولادیمیر، او نور. د دې ولایتونو ډیری برخه د اوګاتای قان د واکمنۍ پرمهال فتحه شوه، او د اوګاتای، چوغتای او جوچي زامنو، او همدارنګه د لوی منګولیایي جنرال سبتای یا سبادای، په دې جګړو کې برخه اخیستې وه، مګر ظاهرا د دې پراخو ځواکونو قوماندان باتو و، چې د جوچي مشر زوی و. دا لوی پوځ د بوزین په کال کې د جمادي الثاني په ۶۳۳ هجري / د ۱۲۳۶ کال د فبروري په میاشت کې د روسیې او اروپا لپاره روان شو. د رشید الدین فضل الله (جامع التواریخ، د کوشه بلوشه لخوا، ۲/۴۳) په وینا، باتو د پولو (پولینډ) او باشګورډ لپاره د پوځ سره روان شو. "پولوس یوه لویه قبیله وه او د عیسوي قوم پورې اړه درلوده، او د دوی د ولایت پوله د فارنګ سره تړلې وه." د پولنډ له فتح کولو وروسته، دوی اس او بلغاریان ونیول. د ۶۳۴ هجري قمري کال / ۱۲۳۷ میلادي کال په مني کې، دوی د ریاضان ښار محاصره کړ او د ۳ ورځو وروسته یې ونیول. باتو د کیف ښار د دوو میاشتو لپاره محاصره کړ او بالاخره، د قادان او بوري په مرسته، هغه ښار هم ونیول شو، او دوی د مسکو ښار هم په پنځو ورځو کې ونیو (هامو، ۲/۴۵-۴۶). د ګروس په وینا، د مسکو نیول د ۶۳۵ هجري قمري کال د رجب په میاشت کې / د ۱۲۳۸ میلادي کال د فبروري په میاشت کې ترسره شو. مغولو د سوزدال ښار وسوځاوه او د ولادیمیر ښار خلک یې ووژل (مخونه ۴۳۴-۴۳۵).

قلقاشندي د طلايي لښکر د "عقلیم" په اړه خپل وضاحت د خوارزم سره پیل کوي، یا لکه څنګه چې هغه یې وايي، " خوارزم او قباچک"، او که څه هم د هغه د وخت څخه ډیر مخکې، خوارزم د طلايي لښکر څخه جلا شوی و او د تیمور او د هغه د اولادونو لاسونو ته ولوېد، هغه د باتو، برکه (برکايي) او ازبک وخت بیانوي. ابن بطوطه، چې د اتمې هجري پیړۍ په لومړۍ نیمایي / د ۱۴مې پیړۍ په لومړۍ نیمایي کې د محمد ازبک (۷۱۲-۷۴۱ هجري / ۱۳۱۲-۱۳۴۰ عیسوي) د واکمنۍ پرمهال خوارزم ته سفر وکړ، د خوارزم امیر قتلو-دامیر، د ازبک د تره زوی او د هغه تر ټولو لوی امیر بولي (مخ ۳۶۱). له هغې وروسته، قلقاشندي د قباچاق میدان او د سرای ښار (سرای، پلازمینه، د سرو زرو لښکر) تشریح کوي او بیا د خزر قریمي (کریمیا ټاپووزمه) د ځمکې په اړه خبرې کوي چې مرکز یې په سولغات (نن ستوري قریمي) کې دی. هغه د کریمیا د ښارونو په منځ کې د یوکاک یادونه کوي، مګر دلته (په خپل تقویم البلدان کې د ابو الفدا په تعقیب) هغه غلطي کوي او وايي: یوکاک د ایتل (= ولګا ) په غاړه او د سرای او بولار ترمنځ موقعیت لري. له هغې وروسته، هغه وايي چې یوکاک د سداق شمال ختیځ او د کافاس شمال لویدیز کې موقعیت لري (۴/۴۶۰). که اکیک د ولګا سیند په غاړه وي، نو دا د کریمیا څخه نه دی، او که دا د سوداق او کافا ته نږدې وي، نو دا د کریمیا څخه دی، مګر دا د ولګا په غاړه نشي کیدی. په هرصورت، لکه څنګه چې یول د مارکو پولو د سفرنامې په اړه په خپله تبصره کې یادونه وکړه (ګیب، ۳۵۷)، اکیک د ولګا په غاړه موقعیت درلود (د التین اردو په ځمکه کې هم) او له سراټوف څخه ۶ میله لرې. په هرصورت، اکیک کرم یو کوچنی ځای و چې په زړو سمندري چارټونو کې د لوکاکي یا لوکاګ په نوم یاد شوی، او دا د ازوف سمندر په ساحل کې موقعیت درلود. دا هماغه ښار دی چې ابن بطوطه لیدلی و او د هغې او د سرای ښار ترمنځ واټن یې د لسو ورځو سفر ګڼلی و (مخ ۳۴۴؛ ګیب، ۳۵۷).

قلقاشندي (۴/۴۵۷) له مسالق الابصار څخه روایت کوي چې: د سرای ښار په مالګینه ځمکه کې جوړ شوی او هیڅ دیوال نلري. د هغې شاهي ماڼۍ یوه لویه ماڼۍ ده چې په سر کې یې د سرو زرو یوه سپوږمۍ ده چې دوه کوینټل وزن لري. د ماڼۍ شاوخوا یوه دیوال ده او په هغې کې برجونه دي چیرې چې امیران ناست دي او دا د دوی د ژمي استوګنځی دی. سرای یو لوی ښار دی چې بازارونه، حمامونه او خیریه ودانۍ لري. د ښار په مینځ کې یو حوض دی چې اوبه یې د کارولو (مینځلو) لپاره دي، مګر د څښاک اوبه د سیند څخه دي چې په څرخونو کې په جارو کې وړل کیږي او ښار ته د پلور لپاره راوړل کیږي. له دې ښار څخه خوارزم ته واټن یو نیم میاشت دی.

د رجب په لومړۍ نېټه ۶۶۱ هجري/ د ۱۲۶۳ م کال د مۍ په ۱۱مه، برکه د مصر سلطان ته یو لیک ولیکه چې پکې یې هغه ته د خپل اسلام او د هغه د خلکو د اسلام په اړه معلومات ورکړل او د مصر له سلطان څخه یې وغوښتل چې د هلاکو په وړاندې په جګړه کې ورسره مرسته وکړي. د شعبان په ۱۶ مه، د ۶۶۱ هجري/ د جولای په ۲۵ مه، واکمن خلیفه بامرالله د برکه د استازو په حضور کې د جمعې لمونځ وکړ او د لمانځه په خطبه کې یې د سلطان او برکه خان لپاره دعا وکړه. د همدې کال په رمضان/جولای کې، د برکه استازي د جبل قاهرې په کلا کې راڅرګند شول او خلیفه هغوی ته جامې واغوستې، او سلطان د برکه لپاره ډېرې ډالۍ چمتو کړې، چې جزئیات یې د ابن واصل لخوا لیکل شوي کتاب مفرج الکرب او د نهج السدید په کتاب (مقرزي، ۴۹۷، حاشیه) کې ذکر شوي دي. دا لیک په بغدادي خط کې په ۷۰ پاڼو لیکل شوی و او سلطان پکې برکه وهڅوله چې د هلاکو پر وړاندې جهاد وکړي.

ابن بطوطه، چې د ازبک خان په وخت کې سرای ته سفر کړی و، د هغې په اړه داسې وايي: "موږ سرای ته ورسیدو، چې د سرای برکا په نوم مشهور دی. سرای یو له خورا ښکلي ښارونو څخه دی، ډیر لوی او هوار دی، او د ډیری خلکو لپاره یې ځای تنگ دی. دا ښکلي بازارونه او پراخې لارې لري. یوه ورځ، موږ د ځینو مشرانو سره د ښار د اندازې د لیدلو لپاره ګرځېدو ته لاړو. زموږ کور د ښار په څنډه کې و. موږ سهار له هغه ځایه په موټر کې سپاره شو او په ماسپښین کې د هغې پای ته ورسیدو. موږ د ماسپښین لمونځ ادا کړ، خواړه مو وخوړل، بیرته راستانه شول او ماښام خپل کور ته ورسیدو. یوه ورځ، موږ د ښار په اوږدو کې ګرځېدو، او په هغه کې هیڅ کنډواله یا باغونه نشته. په ښار کې د جمعې د لمانځه لپاره ۱۳ جوماتونه شتون لري، چې یو یې د شافعیانو لپاره دی. د جمعې د جوماتونو پرته ډیری جوماتونه شتون لري. په ښار کې مختلف قبیلې شتون لري چې د اشع په ښار کې ژوند کوي چې مسلمانان دي. قبچک (قبچاق ترک)، سرکاسیان، روسیان او رومیان عیسویان دي. هره قبیله (ملیتونه) په یوه جلا ګاونډ کې ژوند کوي چیرې چې دوی خپل بازارونه لري. سوداګر او بهرنيان د عراق، سوریې او نورو څخه په یوه ځانګړي ګاونډ کې ژوند کوي چې شاوخوا یې دیوال دی، کوم چې د سوداګرو د ملکیت د ساتنې او امنیت لپاره دی. د سلطان ماڼۍ ته التاش ویل کیږي، چې معنی یې "طلایی ډبره" ده (مخونه 356-357). دا لومړی ځل دی چې "التین" یا "التون" معنی لري چې سره زر د التین-اردو د طلایی ماڼۍ لپاره په سرچینه کې لیدل کیږي؛ او دا دوه شیان په ګوته کوي: یو د ترکي ژبې او عناصرو تسلط او د ترکي خلکو د منګولیایي ژبې او په هغه دولت کې خلکو باندې چې په اصل کې منګولیایی و، او بل د طلایی ماڼۍ او طلایی ډبرې اړیکه د طلایی پوځ نوم سره ده. په طبیعي ډول، ماڼۍ طلایی نه شي کیدی، او د التین-تاش نوم د طلایی پوځ یا طلایی پوځ د زاړه نومونې یوه نښه وه، کوم چې یا د اردو د قیمتي ښودلو لپاره یا د هغې د طلایی رنګ لپاره و. البته، د "دوه مصري کوینټل وزن لرونکي طلایی هلال" شتون له ښايي مسالک الابصار هم په دې نومونې اغیزه درلوده.

توختمیش خان د التین اردو د لویو پاچاهانو څخه یو و، خو د هغه په وخت کې، امیر تیمور دوه ځله د قبچک په دښته برید وکړ او د سرای ښار یې لوټ او قتل عام کړ. توختمیش خان په خپل ټول ځواک سره د هغه له خوا مات شو او نور یې نشو کولی چې په خپلو پښو ودریږي. بالاخره، د ډیرو کلونو جلاوطنۍ وروسته، هغه په ۸۰۷ هجري قمري کال / ۱۴۰۴ میلادي کال کې د تولسا په سیمه کې مړ شو.

د مصري مملوکانو او التین اردو اړیکې د ازبک خان د واکمنۍ پر مهال د سرو زرو لښکر (۷۱۲-شوال ۷۴۲ هجري/۱۳۱۳-مارچ ۱۳۴۲ عیسوي) او د ملک ناصر محمد بن قلاون د واکمنۍ پر مهال (دریم واکمني: شوال ۷۰۹-۲۱ ذوالحجه ۷۴۱ هجري/مارچ ۱۳۱۰-۷ جون ۱۳۴۱ عیسوي) خپل اوج ته ورسېدې. ملک ناصر قلاون د مصر یو له سترو مملوک سلطانانو څخه و، او دا هغه و چې په ۷۰۲ هجري/۱۳۰۳ عیسوي کال کې یې د خپلې دوهمې واکمنۍ پر مهال د شفهاب په مشهوره جګړه کې د غزن پوځ ته سخته ماتې ورکړه. خو سلطان (محمد) ازبک، د طغرلجه زوی، د منکوتمار زوی، چې ملک مظفر غیاث الدین نومیږي، د التین اردو د جوچي کورنۍ ترټولو لوی پاچا هم و، چې د اماش توقطا (د عرب تاریخ پوهانو توقطا) له مړینې وروسته په رمضان ۷۱۲ هجري / جنوري ۱۳۱۳ میلادي کال کې په سرای کې تخت ته پورته شو. هغه یو مسلمان و او د مسلمان کیدو په اړه یې سخت متعصب و. هغه ډیری بخشي (منګولي عالمان) او جادوګران ووژل او د سلطان الملک النصیر سره یې ډیرې نږدې اړیکې جوړې کړې. د هغه په وخت کې، د دواړو خواوو سفیران د یو بل دربار ته راتلل او تلل، لکه څنګه چې یو وخت د مصر د سلطان دربار ته د ازبک سفیرانو شمیر ۱۷۴ کسانو ته ورسید (مقریزي، ۲/۱۳۲، حاشیه د النحج السدید څخه نقل شوې). پاچا ناصر د جوچي کورنۍ د یوې لور وړاندیز سلطان ازبک ته وکړ، خو ناصر په پیل کې د ازبکانو د درنې مهر غوښتنې له امله رد کړ، او بیا ازبکانو د جوچي کورنۍ څخه د تولینبای یا ډولینبای په نوم یوه نجلۍ په ډېر شان او شوکت سره واستوله، چې جزئیات یې د هغه وخت د مصري تاریخ پوهانو په کتابونو کې ذکر شوي دي. پاچا ناصر دا نجلۍ نه خوښوله او یو څه وخت وروسته یې هغه طلاقه کړه او له خپل یوه امیر سره یې واده وکړ. بالاخره، دا ښځه په قاهره کې له څو ځله واده کولو وروسته مړه شوه، چې د دواړو هېوادونو ترمنځ د اړیکو د سړېدو لامل شوه، چې وروسته ښه شوه (د جزیاتو لپاره، المقریزي، 2/203، 204، 205، 298 وګورئ).

په ۷۹۳ هـ ق/۱۳۹۱ میلادي کال کې تیمور د قبایلو په میدان باندې د خپل لومړي برید په ترڅ کې د تیمور ملک زوی تیمور قطلغ او د بلتی چک زوی ایدي ګو (یدي ګو) خپل حضور ته راوبلل. قبیله تیمور د جوچي قبیلې قطلوغ (د اق-اردو څانګې څخه) حاکم وټاکه او د اوغلان قویري جاق (یا کویجا) د هغه سره خپل موقف شریک کړ او اډی ګو یې هم له ځانه سره یووړه. تیمور قتالغ او ایدي ګو د تیمور خدمت ته دوام ورکولو څخه انکار وکړ او د اوغلان قویری جاق د هغه په خدمت کې پاتې شو. دوهم ځل چې تیمور توختامیش ته ماتې ورکړه (۷۹۷ هـ ق/۱۳۹۵ هـ ق) یې قویری جاق راوغوښت او د التین اوردو قبیلې یې حاکم وټاکه. قویري جاق، چې د عروس خان د آق اردو څانګې څخه و، په ۷۹۷ هجري قمري کال کې د التین اردو تخت ته پورته شو (منجم باشي، لاسوند) او په ۸۱۱ هجري قمري کال کې مړ شو. د منجوم باشي په وینا، تیمور قتالغ، چې د تیمور سره د وفادارۍ له امله یې تیښته کړې وه، په ۷۹۷ هجري قمري کال کې د توختمیش خان سره ۱۵ جګړې وکړې. تیمور قتالغ په ۸۰۲ هجري قمري کال کې مړ شو، او له هغه وروسته د هغه زوی شادي بیګ، فولاد خان، دوه کاله حکومت وکړ، او له هغه وروسته د تیمور سلطان، د تیمور قتالغ زوی، تخت ته پورته شو، او بیا د هغه او ایدي ګو ترمنځ شخړه وشوه، تر دې چې بالاخره د توختمیش خان زامن واک ته ورسېدل، او دوی هم هیڅ شی ترلاسه نه کړ، او التین اردو په بربادۍ او تجزیه کې ولوېد.

د رمزي (۱/۵۲۸) په وینا، ازبک خان د سلطان ابو سعید پر وړاندې په جګړه کې له ملک ناصر څخه د مرستې غوښتنه وکړه، خو ملک ناصر دې غوښتنې ته ځواب ورنه کړ ځکه چې ابو سعید او امیر چوپان ادعا کړې وه چې له ملک ناصر څخه د پخلاینې غوښتنه کړې وه، او ملک ناصر ابو سعید ته د ازبکانو د ارادې په اړه خبر ورکړ چې په اران او آذربایجان برید وکړي، او امیر چوپان د دې لپاره له هغه څخه مننه وکړه او ملک ناصر ته یې د ۵۰۰۰۰ تومانونو په ارزښت ډالۍ واستولې. دا موضوع د ازبک خان لپاره ډیره ستونزمنه وه، او هغه ملک ناصر ته د ملامتۍ لیک واستاوه. ناصر ځان په دې سره بخښنه وغوښته چې دا د اسلام د مراسمو د ترسره کولو بلنې ته ځواب دی او هغه نشي کولی چې سرغړونه یې وکړي.

د روسیې په یوه ښار کې د سرو زرو لښکر قوماندان

که څه هم ایدي ګو د خپلې واکمنۍ پر مهال د خان لقب نه درلود، خو د سرو زرو لښکر اصلي واکمن و او دا هغه و چې په ۸۰۱ هجري قمري کال / ۱۳۹۹ میلادي کال کې یې په ورسکلا کې لیتوانیانو ته ماتې ورکړه او په ۸۱۰ هجري قمري کال / ۱۴۰۷ میلادي کال کې د مسکو د لوی شهزاده واسیلي اول د واکمنۍ پر مهال یې ښار محاصره کړ او د خراج او خراج راټولولو وروسته بیرته راستون شو.

په ۶۸۶ هجري/۱۲۸۷ میلادي کال کې، د مصر سلطان، ملک منصور سیف الدین قلاون الفي، دشت قبچاق (التین اردو) ته یو لیک ولیکه او ... د قرم د لوی جومات د ترمیم لپاره یې دوه دینار واستول او امر یې وکړ چې د سلطان لقبونه په هغه باندې ولیکل شي. په همدې کال کې، تدان منکو د طلايي لښکر له تخت څخه استعفا ورکړه او د تقوا او انزوا لاره یې غوره کړه، او غوښتنه یې وکړه چې د هغه ورور طالابغا، د منکوتمار زوی، په تخت کېښودل شي (مقریزي، ۷۳۸). رشید الدین (جامع التواریخ، د کشه بلوشه لخوا، ۲/۱۴۲) وايي چې د منکوتمار زامنو او د تارتو زامنو تدان منکو د لیوني په توګه له تخت څخه لرې کړ او پخپله یې د پنځو کلونو لپاره په ملګرتیا کې حکومت وکړ. له هغې وروسته، د رشید الدین لخوا چمتو شوي جزئیاتو سره سم، د منکوتمار زوی توقتا د نقی په مرسته د سرو زرو لښکر پاچا شو. رشید الدین د نقی سره د توقتا د جګړو او د نقی د وژنې توضیحات وړاندې کوي (ابتداء، ۱۴۵-۱۵۰).

په مسکو او نورو ښارونو کې د روسیې امیران د التین اوردو د خانانو تابع او مالیه راټولونکي وو. الکساندر نیوفسکي (۶۱۶-۶۶۱ هجري قمري کال/۱۲۲۰-۱۲۶۳ م)، لوی روسی امیر چې په لویدیځ کې یې الان ، سویډني او لیتوانیایانو ته ماتې ورکړې وه او د نیوا سیند په اوږدو کې د سویډنيانو د ماتولو لپاره د نیوفسکي په نوم پیژندل کیده (په ۶۳۷ هجري قمري کال/۱۲۴۰ م کال کې)، په ختیځ او سویل کې د مغولانو، د التین اوردو د خانانو په وړاندې د تسلیمیدو او اطاعت پالیسي غوره کړه، او د مغول فرمان یې ومانه چې د روسیې څخه د مالیاتو راټولولو لپاره سرشمیرنه ترسره کړي. باتو هغه د خپل ورور اندري سره په ۶۴۰ هجري قمري کال/۱۲۴۲ م کال کې د اوګاتای لوی خان ته قراقرم ته واستاوه. الکساندر نیوفسکي په ۶۶۱ هجري قمري کال/۱۲۶۳ م کال کې د التین اوردو د دربار څخه د راستنیدو پرمهال مړ شو.

یوه بله مسله چې د ازبک خان او الملک النصیر ترمنځ د کرکې سرچینه شوه د ازبک خان لخوا په ایلخانیت بریدونه وو. ازبک خان تمه درلوده چې الملک النصیر به په دې بریدونو کې ورسره مرسته وکړي. د واصف (مخونه 635-638) په وینا، د سلطان ابو سعید بهادر د واکمنۍ پرمهال، چې په ایران کې وروستی لوی مغولي ایلخان و، ازبک خان د 718 هجري قمري کال / 1319 میلادي کال د "ژمي په زړه" کې په اران باندې برید وکړ او د کور سیند ته ورسید، بیا پرته له جګړې بیرته راستون شو، ځکه چې هغه ته ویل شوي وو چې شپون امیر ، سردة ابو سعید، د 10 اردو قوماندانانو (100,000 سړي) سره په هغه برید کړی دی. سمرقندي دا بیرته راستنیدل یوه ماتې ګڼي (مخ 33). یو ځل بیا په 725 هجري قمري کال / 1325 میلادي کال کې، شپون امیر د ابو سعید په استازیتوب د ازبک خاورې ته یو لښکر رهبري کړ او د تیریک سیند ته یې پرمختګ وکړ (حمو، 59). په ۷۳۶ هجري قمري کال / ۱۳۳۶ میلادي کال کې، سلطان ابو سعید د ازبک خان د برید د مخنیوي لپاره اران او شیروان ته لاړ او هلته مړ شو (هامو، ۹۸-۹۹).

کله چې دا ډالۍ د قسطنطنیه په سفیرانو سره راورسېدې، د بازنطینی امپراتور، مایکل اتم پالیولوګس، سفیران د برکه په لور د تګ څخه منع کړل، ځکه چې په ورته وخت کې، د هلاکو استازي د بازنطینی دربار ته رسیدلي وو، او امپراتور، ویره درلوده چې د هلاکو استازي به د مصر د سلطان څخه د سفیرانو د راتګ په اړه پوه شي، دوی یې د حرکت څخه منع کړل. دې کار ظاهري پاچا په غوسه کړ، او بالاخره امپراتور اړ شو چې سفیران خوشې کړي او د قبچک میدان ته یې واستوي. د النج السدید کتاب د برکا خان دربار ته د مصري سفیرانو د راتګ په اړه یو مهم توضیحات لري، چې پکې د مغولانو د اخلاقو او چلند او د برکه د لباس او ظاهري بڼې مفصل توضیحات ورکړل شوي دي (مقریزي، 514، حاشیه). برکه په ۶۳ هجري / ۱۲۶۵ میلادي کال کې مړ شو (رشیدالدین، جامع التواریخ، د کوش علیزاده لخوا، ۳/۱۰۴) د اران په وړاندې د مبارزې په جریان کې د کور سیند په غاړه کې مړ شو، او "د هغه تابوت د باتو ماڼۍ ته یوړل شو،" او منکوتمار، د توقان زوی (طغان)، د باتو زوی، په ۶۶۴ هجري / ۱۲۶۶ میلادي کال کې د هغه ځای ناستی شو.

د سرو زرو لښکر د خانانو او د مصر د مملوکانو ترمنځ اړیکې

د التین اوردو وروستی پیژندل شوی پاچا محمد سلطان و، چې د "کوچک محمد خان" په نوم پیژندل شوی و، د تیمور سلطان زوی، د تیمور قطولغ زوی، چې د منجم باشي په وینا، په 830 هجري قمري کال / 1427 میلادي کال کې تخت ته پورته شو او د مسکو او روسیې د امیرانو په وړاندې یې جګړه وکړه، له هغوی څخه یې مالیه واخیسته او له خلکو سره یې په عدالت او انصاف چلند وکړ. منجم باشي هغه د کریمیا د پاچاهانو نیکه ګڼي.

د سرو زرو د پوځ د قوماندان انځور

منکوتمار مسلمان نه وو، خو د مصر له مملوکانو سره یې ښې اړیکې درلودې. د رشید الدین (جامع التواریخ، د کوشه بلوشا لخوا، ۲/۱۴۲) په وینا، هغه په ۶۸۱ هجري قمري کال/۱۲۸۲ میلادي کال کې مړ شو، او د توقان دریم زوی، تودا منکا (تودامینکو، تودان مینکو) یې ځای ناستی شو. په ۶۸۲ هجري قمري کال/۱۲۸۳ میلادي کال کې، هغه د مصر سلطان ته په منګولیایي رسم الخط کې یو لیک ولیکه چې هغه ته یې د اسلام منلو خبر ورکړ (مقریزي، ۱ (۳)/۷۱۶).

د هلاکو سره د سرو زرو د پوځ اړیکې ترینګلې شوې. د هلاکو سره د ترینګلو اړیکو څخه مخکې، برکه خان د مصریانو په وړاندې په جګړه کې د هلاکو سره د مرستې لپاره یوه ډله لیږلې وه (د عین الجلوت پیښه، 658 هجري / 1260 میلادي کال). مصریانو د دې تاتارانو یا منګولانو څخه ځینې یې ونیول ځکه چې دوی هڅه کوله دمشق پریږدي او مصر ته لاړ شي. له هغې وروسته، په 661 هجري / 1263 میلادي کال کې، د هلاکو او برکه ترمنځ جګړه پیل شوه، چې په کې هلاکو لومړی بریالی شو او بیا برکه. د برکه ځواکونو د 661 هجري / 1263 میلادي کال د جنوري په میاشت کې د ترک سیند په غاړه کې د هلاکو پوځ ته سخته ماتې ورکړه، او کله چې دا خبر مصر ته ورسید، د مصر سلطان، الملک الظاهر، او همدارنګه د مصر خلکو خوشحاله شول چې هلاکو په بل ځای کې ښکیل شو او له سوریې او دمشق څخه یې لاس واخیست. الظاهر خپلو نائبانو ته یو لیک ولیکه ترڅو د هغو تاتاریانو درناوی او هرکلی وکړي چې د برکه په امر نیول شوي وو او مصر ته تللي وو (مقریزي، ۴۷۳-۴۷۵). په هرصورت، لکه څنګه چې ځینې تاریخي سرچینې ښیي، د هلاکو د پوځ له ماتې دمخه د تاتاریانو هرکلی سخت و، مګر لا تر اوسه یې جګړه نه وه کړې، ځکه چې د رشید الدین (۳/۸۹) په وینا، جګړه د ۶۶۱ هجري قمري کال د ربیع الاول/جنوري ۱۲۶۳ میلادي کال کې شوې وه (جامع التواریخ، د علیزاده لخوا ایډیټ شوی، ۳/۸۹)، پداسې حال کې چې د برکه پوځ په ۶۶۰ هجري قمري کال/۱۲۶۲ میلادي کال کې مصر ته رسیدلی و، او د مصر سلطان، د دوو مغولي دولتونو ترمنځ د شخړې څخه خبر و، د برکه ملاتړ یې غوښت. د محرم په نهمه نیټه، د ۶۶۱ هجري کال/ د ۱۲۶۲ کال د نومبر په ۲۳مه، د مصر د سلطان لخوا ټاکل شوی عباسي خلیفه بامرالله د جمعې په لمانځه کې خطبه ورکړه چې پکې د برکه عسکر هم حاضر وو. بیا د برکه د راضي کولو او جهاد ته د هغه د هڅولو لپاره یو لیک ولیکل شو. بیا د مصر سلطان برکه ته یو لیک ولیکه، چې هغه یې د هلاکو سره د جګړې لپاره وهڅوه (مقریزي، ۱/(۲) ۴۷۷-۴۷۹).

المقريزي د ۷۱۷ هجري / ۱۳۱۸ میلادي کال د پیښو په یادولو سره وايي چې په دې کال کې د اسماعیل بن محمد بن یاقوت السلامي یو لیک الملک النصیر ته ورسید چې پکې ویل شوي وو چې ابو سعید بن الالجیتو (یعنې سلطان محمد خدابنده) او د هغه وزیر خواجه علي شاه او امیر چوپان او د مغول لویو امیرانو (د مصر له سلطان سره) سوله کړې ده، او دا لیک د خواجه رشید الدین له خوا ډالۍ سره مل و. د مصر سلطان لخوا سلطان ابو سعید ته (۲/۱۷۵۹) یوه لویه ډالۍ واستول شوه. دا بیان ښیي چې د ابو سعید لیک د هغه د واکمنۍ په پیل کې او د رشید الدین له وژنې دمخه لیکل شوی و. دا هم ښیي چې د ابو سعید د دربار پالیسي (ځکه چې ابو سعید پخپله هغه وخت کې ځوان و) په بشپړه توګه بدله شوې وه او د هغه دربار غوښتل چې د مصر د سلطان او التین اردو اتحاد په هره طریقه مات کړي او په دې کې بریالی هم شو. شاید د دې ترټولو لوی دلیل د ایلخان د دربار عمومي مایوسي وه چې په خپل زاړه هدف کې وه، یعنې سوریې ته ننوتل، او له همدې امله دوی غوښتل چې د مصر د مملوکانو سره سوله وکړي او خپلې هڅې په شمالي دښمن، یعنې التین اردو متمرکزې کړي.

د روسیې د امیرانو سره د التین اوردو اړیکې

یو روسی شهزاده په طلایی لښکر کې سزا ورکول کیږي.

سرچینې

• GOLDEN HORDE - Encyclopædia Iranica | Articles
• آلتین اردو، دائرةالمعارف بزرگ اسلامی
• ؛
• ابن بطوطه، محمد بن ابراهیم، ​​رحله، بیروت، دار الصدر، ۱۳۸۴ هـ ش؛ ابن طغري بردي، يوسف، النجم الزهره، قاهره، د کلتور وزارت او شدال القومي، 8/155-285، 9/Jm؛ ابن حجر عسقلاني، احمد بن علي، انباء الغم له بني العمر سره، د عبدالامید خان په هڅو، حیدر آباد دکن، دایر المؤمنین، ۱۳۸۸ هـ ش، ټوک. بریتانیکا، (د ایوان اول، واسیلي لاندې)؛ جویني، اتمالیک، د نړۍ د فاتح تاریخ، د محمد بن عبدالوهاب قزویني لخوا تصحیح شوی، لیډن، بریل، ۱۳۲۹ هـ ش، ۱/ شاخص، د «بطو بن توشمي بن چنګیز» تر عنوان لاندې؛ د اسلام انسایکلوپیډیا؛ د ماڼۍ لاندې، آق کرمان، باتو، باتویان؛ رشیدالدین فضل الله، جامع التوارخ، د ادګر بلوڅ له خوا تصحیح، ۱۳۲۹ هـ. همدغه شان، د عبدالکریم علیوغلي علیزاده په هڅو، باکو، ۱۹۵۷؛ رمزي، م.م، تلفظ الاخبار، اورینبرګ، ۱۹۰۸، مخ. ۳۶۴; سمرقندي، عبدالرزاق، موتال سعدین او د بحرین مجلس، د عبدالحسین ناوي په مرسته، تهران، طهوري، ۱۹۷۴؛ غفاري، قاضي احمد، د نړیوالو جګړو تاریخ، د حسن رقي تصحیح، تهران، حافظ، ۱۹۶۴ مخ. ۲۳۶ ; قطبی احری، ابوبکر، تاریخ شیخ اویس، تدوین کوش بن فان لون، دی هاګ، ۱۳۷۳ هـ ش، ۱۴۱، ۱۴۲، ۱۴۷، ۱۵۲ مخونه؛ القلقندي، احمد بن علي، سبحان العاشي، قاهره، د کلتور او ملي لارښود وزارت، کاشاني؛ ابوالقاسم، د الجیتو تاریخ، د ماهین اسماعیلي تصنیف، ۱۳۴۸ ل. ګروسیټ، رینی، د کوچیانو امپراتوري، د عبدالحسین مقده لخوا ژباړل شوی، تهران، د کتاب ژباړه او خپرندویه شرکت، ۱۹۷۴؛ مصطفي، حمدالله، غوره شوی تاریخ، د عبدالحسین نوایي لخوا ایډیټ شوی، تهران، امیر کبیر، ۱۹۸۳، مخ ۵۱۷؛ المقرزي، احمد بن علي، السلوک، د محمد مصطفی زیاده لخوا ایډیټ شوی، قاهره، د تالیف، ژباړې او خپرونې کمیټه، ۱۹۵۶؛ منجمبشي، احمد افندي، جامع الدوله، لاسوند، د جوجي د اولادې لاندې؛ نتنزي، معین الدین، منتقبت التوارخ، د زن ایوین له خوا تصحیح، تهران، ۱۹۵۳؛ واصف، تاریخ، لیکوال محمد مهدي اصفهاني، تهران، ابن سینا، ۱۹۵۳؛
• Barthold, W. , histoire des Turks d'Asie Centrale, Paris, 1945, Passim; Gibb, H. A. R. , Ibn Battuta, Travels in Asia and Africa, Translated and selscted with an Introduction and notes, London, 1939;
• Spuler, B. Geschichte Mittelasiens (Handbuch der Orientalistik), Leiden, 1966; id, the Muslim world, Part II, the Mongol period, Leiden, 1969.