خراسان ته د دراني کمپاین (۱۷۵۴-۵۵)
د دوراني امپراتورۍ د خرسان کمپاین (۱۷۵۴–۱۷۵۵)
[سمول]| د دوراني امپراتورۍ د خرسان کمپاین | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| برخه دد دوراني امپراتورۍ پراختیا | |||||||
| |||||||
| جنگيالي | |||||||
| د دوراني امپراتورۍ | صفوي ايران | ||||||
| قومندانان او مشران | |||||||
| احمد شاه دوراني | اسماعيل اول | ||||||
| ځواک | |||||||
| ۱۰,۰۰۰–۲۰,۰۰۰ پوځي | نامعلوم | ||||||
| مړينې او زيانونه | |||||||
| نامعلوم | نامعلوم | ||||||
د دوراني امپراتورۍ د خرسان کمپاین د احمد شاه دراني تر مشرۍ لاندې د ۱۷۵۴ او ۱۷۵۵ کلونو په اوږدو کې ترسره شو. احمد شاه دراني، چې د افغانستان د دوراني امپراتورۍ بنسټ ایښودونکی و، د دې کمپاین هدف د خرسان بیا بیا ویشل او د ایران د پخوانیو اراضي پر بېرته ترلاسه کولو تمرکز و. خرسان هغه مهال د ایران د صفوي دود پر مهال د یو مهم ولایت په توګه پیژندل کیده.
د کمپاین اهمیت
[سمول]- د ايران د ځمکني کنترول زیاتوالی: احمد شاه دراني غوښتل چې د ايران پر خاوره کنترول زیات کړي او د صفويانو په پخواني قلمرو کې پراختیا ورکړي.
- د دوراني امپراتورۍ پراختیا: د دې کمپاین بریا دوراني امپراتورۍ ته په منځنۍ اسیا کې لویه استراتیژیکه ځواکمنتیا ورکړه.
- د ايران د ځینو برخو بیا تسلط: د احمد شاه دوراني په دغه کمپاین کې د خرسان د ځینو برخو پر بیا تسلط بریالیتوب ترلاسه کړ.
د کمپاین تفصیل
[سمول]د احمد شاه دراني د خرسان کمپاین په ۱۷۵۴ کال کې پیل شو. د هغه پوځ د ايران د مرکز څخه ختیځ ته د خرسان تر سیمو پورې وړاندې شو. د دراني پوځ د څو مهمو ښارونو، لکه هرات او مشهد، نیولو ته بریالی شو. دغه کمپاین په ایران کې د صفوي حکامو له کمزورۍ څخه ګټه پورته کړه.
د دوراني امپراتورۍ په اړه
[سمول]د احمد شاه دراني تر مشرۍ لاندې، دوراني امپراتورۍ د افغانستان د خاورو پراختیا او د منځنۍ آسیا په لور د بریالیتوبونو پر اساس جوړې شوې وه. د دې امپراتورۍ نفوذ د خرسان د کمپاین وروسته د افغانستان، ایران، پاکستان، او هند تر پولو پورې پراخ شو.
اعتبار لرونکي منابع
[سمول]- "Afghanistan: The Durrani Empire (1747–1826)". Encyclopaedia Iranica. ترلاسهکېدو نېټه 2025-04-30.
- Hepburn, David (1974). The Rise of Ahmad Shah Durrani. Oxford University Press. p. 156.
- Grohmann, Adolf (1968). "The Persian Empire and the Durrani Campaigns". Middle Eastern Studies. 42 (3): 144–160.